ابن ياسين

زخم‏هاي هلالي

Wed, 21 Dec 2011 12:03:00 GMT

شعري كه در يادداشت قبل و يادداشت «شهر داغ داغ» آمد از كتاب زخم‌هاي هلالي از شاعر معاصر آقاي جبرئيلي است.

براي اينكه در مورد اين كتاب و نويسنده آن بيشتر بدانيد در مورد اين مطلب نظر بدهيد.

حيدر ولي با نام ديگر بود عباس

Wed, 21 Dec 2011 12:00:00 GMT

از عقل‌هاي ما فراتر بود عباس

حيدر ولي با نام ديگر بود عباس

پيش برادر روي ماهش رنگ مي‌باخت

هر چند سرداري دلاور بود عباس

خود را غلام شاه مي‌دانست هر چند

رويش زروي ماه بهتر بود عباس

يپيش برادر روي ماهش زرد مي‌شد

هر چند سرداري دلاور بود عباس

يک عمر روي سينه اش دست ادب داشت

هر وقت با زينب برابر بود عباس

وقت فرود زينب از روي کجاوه

چون خاک زير پاي خواهر بود عباس

لب تشنه بود و لب نزد بر آب هر چند

در علقمه مشکش شناور بود عباس

در علقمه مثل برادر تشنه جان داد

چون غيرتش از خون حيدر بود عباس

ختم واقعه

Sat, 17 Oct 2009 22:04:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

قال صاحب منتخب الختوم روي المجلسي عن السجاد(ع) انه اذا كان اول الشهر يوم الاثنين، فابدء بقرائة سورة الواقعه الي اليوم الرابع عشر، كل يوم علي عدد الايام، فتقروها في اليوم الرابع عشر اربع عشرة مرة، و في كل خميس اقرء هذا الدعاء بعد الفراغ من السور مرة ، و هذا العمل لتوسعة الرزق و تسهيل الامور المشكلة واداء الديون مجرب غير مرة و ليكتم من الجهال و السفهاء البتة( الدعا)

يا واحد (يا احد) يا ماجد يا جواد ، يا حليم يا حنان، يا منان يا كريم، اسئلك تحفه من تحفاتك تلمّ بها شعثي، و تقضي بها ديني و تصلح بها شاني برحمتك يا سيدي اللهم ان كان رزقي في السماء فانزله و ان كان في الارض فاخرجه و ان كان بعيدا فقرّبه و ان كان قريبا فيسّره، و ان كان قليلا فكثّره، و ان كان كثيرا فبارك لي فيه، و ارسله علي ايدي خيار خلقك، و لا تحوجني الي شرار خلقك، و ان لم يكن فكوّنه بكينونيّتك، و وحدانيّتك، الهم انقله الي حيث اكون و لا تنقلني اليه حيث يكون، انك علي شيئ قدير ( يا حي يا قيوم، يا واحد يا مجيد، يا برّ يا كريم ) يا رحيم يا غنيّ صل علي محمد و آل محمد تمّم علينا نعمتك و هنّئنا كرامتك، و البسنا عافيتك.

آخر دنيا

Thu, 02 Apr 2009 21:32:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

خيابون عجيبيه، نيروگاه رو ميگم، هيچ وقت تا آخرش رفتي؟! امروز به خاطر يه تحقيق در مورد چند تا فقير، افتادم تو نيروگاه و تا آخرش رفتم. اول ميدون توحيد، بعد ميدون شهيد اميني بيات، آخرش ميدون نبوت،‌ وقتي ميدون نبوت رو ديدم به خودم گفتم:‌ خوب اصول دينمون اينجا دوره شد فقط موند معاد، بعد که جلوتر رفتم به معاد هم رسيدم، اون ور راه آهن محله‌هاي شيخ آباد، علي‌آباد، امين آباد، شاقولو؛ کاري ندارم شما به اون جا چي ميگين. من ميگم آخر دنيا!! يا اصلاً بگو آخرت، مي‌دوني چرا؟ چون آخرت من و تو مسلمون به اين بسته است که بدونيم بقية هم شهري‌ها مسلمونا چي ميکشن به اينه که پيش نياد همسايه‌ات گرسنه بخوابه و تو سير. اتفاق نيفته که يه مسلمون فرياد بزنه به دادم برسيد ولي تو از کنارش رد بشي!

<**ادامه مطلب...**>

واقعاً خيابون عجبيه نيروگاه رو ميگم،‌اوايلش نمايشگاه‌هاي ماشينه ولي اواخرش مي‌رسه به جايي که پدر و مادر نمي‌تونن براي بچه‌شون يه ماشين اسباب‌بازي بخرن.

از راه آهن که رد مي‌شي، به شيخ‌آباد مي‌رسي، اسم خيابون رو وقتي ديدم با خودم گفتم:‌ قربون امام زمان (عج الله تعالي فرجه) برم که هر چي خيابون فقير‌نشينه به اسم ايشونه! اسم خيابونش وليعصره، تازه اون طرف شهر هم يه محله‌ي فقير‌نشي به اسم شهر‌قائم داره که کلکسيون دور تا دور شهر کامل بشه!

راستي اگه اونا همين اسم رو نداشتن خيلي فقير بودن، نه؟! ولي خيالت تخت اونا نه اسم، که خود آقارو دارن، مگه قرآن نخوندي که مي‌فرمايد: اراده کرديم منت بگذاريم بر کساني که در زمين ضعيف شمرده شده‌اند تا آن‌ها را پيشوايان و وارثان زمين قرار دهيم.

اصلاً مي‌دوني چيه؟ آب و هواي محلّه‌هاي فقير نشين فرق مي‌کنه در و ديوارش فرق مي‌کنه اول که خيابون اصلي رو مي‌بيني مي‌گي: الحمد للّه خيابونش آباده، اگرچه خونه‌ها رو فقط ساختن که بالا بره چون کمتر خونه‌اي مي‌بيني که تزئينات و نماي بيروني داشته باشه، جوب خيابون پر از آب‌گل‌آلوده،‌اول کوچه‌ها هم آسفالت، بعد کم کم وارد کوچه‌ها که مي‌شي يک دفعه خشکت مي‌زنه! مي‌بيني همه‌شون خاکيه و مردم با دست توش جوب درست کردن،‌اکثراً کوچه‌ها گليه تازه اون موقع است که اين جمله رو مي‌فهمي: بعضي شهرها فقط اسمشون شهره ولي در واقع يه روستاي خيلي بزرگن.

اهالي اين مناطق همون روستايي‌ها هستند که به اميد پول پاروکردن به شهر اومدن ولي وقتي رسيدن ديدن پارو‌ها تموم شده و کوچه‌ها خيابون‌ها رو شهري‌ها پر کردن. واسه همين مجبور شدن تو حاشية شهرها خونه بسازن البته به جاي خونة حيات‌دار پانصد‌متري،‌اينجا خونه‌هاشون پنجاه‌متريه به جاي باغ‌هاي روستا، اينجا هم باغ دارن اما با خصوصيات متفاوت‌تر، وقتي اينجا مياي پير‌مردهايي رو مي‌بيني که توي باغ جديدشون روي صندلي‌هاي آهني نشستن و دارن از خاطرات جووني‌هاشون تو روستا صحبت مي‌کنن و از جلو و پشت‌سرشون رهگذر‌ها با مرکب‌هاي آهني رد مي‌شن با اين تفاوت که وقتي تو روستا بودن هر کي‌ رد مي‌شه باهاشون سلام و عليک مي‌کرد ولي اينجا شايد هزاران نفر رد بشه،‌ اما حتي يکي‌شون رو هم نشناسه، بچه‌هاي کوچک روي درخت‌هاي بزرگ آهني دارن بازي مي‌کنن درختايي که قدشون تا بيست متر مي‌رسه، درخت‌ها با شش شاخة کلفت مسي از بالا به همديگه مي‌رسن که ديگه مصداق کامل « جنّات » بشه فقط « تجري من تحتها الانهار» مي‌مونه که چند متر اون‌ور‌تر مي‌تونه از نوع بتوني اونو با آب‌گنديده و گل‌آلود پيدا کني، آره اينجا وسط خيابونش هم پارکه هم محلي براي رد‌شدن کابل و دکل فشار قوي.

بعد از گشتن تو اون محلّه‌ها بنزين موتورم تموم شد، مجبور شدم مقداري پياده برم تا به پمپ بنزين برسم، از رنگ و لعابش اين‌رو مي‌بيني که يه لايه از رنگ‌هاي سبز و سفيد و قرمز به ضخامت پوست پياز روي سقف حلبي و خرابش زدن، ديوار‌ها هم به شرح ايضاً با رنگ سفيد پوشيده شده، چهارتا ستون و چهارتا پمپ داره که يکيش مال گازوئيله، رفتم براي دو تا پمپ موتور که يکي از اونا خراب بود و خلق‌الله هميشة خدا دست‌کم بيست نفري تو صف هستن.

وقتي بيشتر نگاه مي‌‌کني تعجّبت بيشتر مي‌شه چون اسم جايگاه اينه؛ جايگاه اختصاصي حمايت زندانيان، انگار عالم و آدم دست به دست هم دادند تا به اين مردم بگن شما فقيريد، شما بايد براي ادامة حيات دست از راستي و درستي بکشيد و رنگ عوض کنيد، شما بايد،‌ شما بايد و خيلي حرف‌هاي ديگه که صبر و تحمل فقرا تموم بشه و مجبور بشن براي رسيدن به قافلة پرشتاب اغنياي ظاهري با بي‌نيازي معنوي و باطني خدا‌حافظي کنن.

از بحث دور نشيم تو پمپ‌بنزين بوديم؛ رو ديوار پمپ‌بنزين براي اينكه بيشتر روشن بشي اين جمله نوشته: روشن‌كردن سيگار و كبريت و فندك ممنوع,‌هنوز اين جمله رو تموم نكرده مي‌بيني يه موتوري ته‌سيگار كشيده‌شدة خودشو ميندازه اون‌ور. چند لحظه بهد يه کاميون جنگ جهاني دوم رو مي‌بيني که با قيافة درب و داغون و پير هنوز توش شن مي‌ريزن و ازش کار مي‌کشن، خلاصه بعد از همة اين ديدني‌ها نوبتت مي‌رسه،‌ دست مي‌بري به نازل که مي‌بيني نازل هم از اين وضعيت بي‌نصيب نمونده، زبونة نازل شکسته و فقط تهش مونده که بايد فشار بدي تا بنزين بياد.

ختم کلام فقط يه حرف مي‌مونه: وقتي تو کوچه‌هاي خاکي و گلي و پر از جمعيت راه مي‌ري، وقتي مي‌بيني بچه‌ها دارن راه بازي مي‌کنن، وقتي مي‌بيني چند جاي اين محله‌ها عروسيه؛ تازه به خودت مياي که زندگي اينجا جريان داره، اگر چه چشم بعضي مردم يا مسئولين به اين جاها کمتر مي‌افته و کساني که اينجا هستن به خاطر ضعيف شمرده‌شدنشون مورد بي‌مهري قرار مي‌گيرن ولي اونا زنده‌اند و دارن زندگي مي‌کنن،‌روزي همين دانه‌هاي بارور بودند که رشد کردند تا نهالي براي اين انقلاب درست شد و باز هم روزي همين‌ها درخت يه انقلاب ديگه رو تشکيل مي‌دن،‌ انقلابي بزرگ و همه‌جانبه توسط انقلابي همة دوران‌ها.

شعر داغ داغ

Sun, 15 Feb 2009 21:49:00 GMT

بسم رب الشهدا

اشعار زير از شاعر خوش ذوق حاج آقا جبرئيلي در مورد امام حسين عليه السلام است كه براي بار اول در معرض ديد عموم قرار مي‌گيرد اميدوارم هم استفاده كنيد و هم از نظرات خود ما را بهره‌مند سازيد:

كو آنكه اندوه تو را فهميده باشد

يك نم ز‌درياي غمت را ديده باشد

در سينه نوراني تو سايه زد شب

بي ‌آنكه شأنت را ز خود پرسيده باشد

زيباتر از رخسار تو باور ندارم

در هفت گردون لاله‌اي روئيده باشد

افسوس يك ياغي‌ترين اين لاله را چيد

بي‌آنكه از خشم خدا ترسيده باشد

باور ندارم هيچ گلچيني به عالم

اينگونه گل از باغ هستي چيده باشد

ديدند آن سر همچنان زيباترين است

هر چند بين خاك و خون غلتيده باشد

بر نيزه بالا رفت آن سر در معابر

چون حيف بود از چشم‌ها پوشيده باشد